بن بست اول

ساده اما پرشور

نامـــرد

چقدر اینجا دلم تنگه ، نه می بینی نه می فهمی

                         هنوزم با منی اما مثه یه لکه وهمی

تو این روزای تکراری همون ابری که می باری

                       بذار باور کنم خاکم که باز توش دونه می کاری

عجب دلتنگ اون روزام که تو بودی و من بودم

                     باید هر روز می گفتم :نباشی _مرد_ نابودم

صدای پات نمی پیچه تو رگهای من و کوچه

                    چه یخ کرده رگای من چه دلسرده تن کوچه

 می ذاشتی کوله باری رو که بستی باز می کردم

                     چی می شد کم از اون چشمات می ذاشتی ناز می کردم

چقدر آسون سفر کردی ؛ نمی رفتی که برگردی

               نه می بینی نه می فهمی ، عزیزم خوب نامردی

  
نویسنده : ندا ; ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٩
تگ ها :