بن بست اول

ساده اما پرشور

یادنامه

اینجا کجاست نمی دانم!  

 

اینجا من و تو جنون در یک سطحیم!

                                 

                                تازه شاید ما جنون را رو سفید کرده باشیم!

 

        اینجا از من و تو که می پرسند دست جنون رو می شود!

 

 

                                                                                     (( ندا ))

 

            

                                     ***********************************************

 

یادنامه ١

یادم می آید من و ماه یک شب به خانه ات آمدیم.

 

در را که باز کردی معنی لبخندت را نفهمیدم ؛ اما تمام نگاهت در نگاهم ریخت.

 

یادت هست دلتنگ بودی؟

 

 دلتنگی ای از جنس غربت.

 

آسمان و ریسمان می بافتی و وحشت از در و دیوار دلت می بارید!

 

من و تو تکرا یک وحشت بودیم.

 

وحشت آسمانی که بی ماه می ماند.

 

آنروز تازه فهمیدم تو در آرزوی  (( ماه)) ی هستی  که من در خانه ام حبس کرده ام!

 

ماه را به تو بخشیدم.

 

 تنها به خانه ام در همان بن بست قدیمی بازگشتم.

 

یادت باشد اینبار که آمدی با ماه بیایی .

 

چراغ کوچه مان از آن روزها که دیگر نیامدی خاموش است.

با خود می گویم شاید آن شب لبخند زدی تا یادگاری شیرین از تو بماند.

 

نگفته بودی با ماه بی من دیگر نمی ترسی.

 

ماهم را بیاور می خواهم تو را داشته باشم.

 

 ( ندا)

زمستان 87

 

 

*************************

یاد نامه٢

 

 

 

  
نویسنده : ندا ; ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٩
تگ ها :