بن بست اول

ساده اما پرشور

همه رفتن


از اون جمع قدیمی یکی دوباره زد پر

باورتون نمی شه قصه رسید به آخر

یکی می گفت نمی خواد ریشه کنه تو این باغ

یکی گوشاشو می بست رو غار غارای کلاغ

کمربند یکیشون رنگین کمونی رنگ بود

یادم رفته کدوم بود ولی خیلی قشنگ بود

یکی خسته و زخمی نمک می ذاشت رو زخمش

یکی کلاً عنق بود یادت نمونده اخمش؟

یکی هر شب ستاره می دوخت به آسمونش

یکی کفشاش به پاش بود همیشه فکر نونش!

بازم می گی بیخیال هرکی به فکر خویشه

خواب پریده از سرم دوباره گرگ و میشه

همه رفتن عزیزم تو موندی و یه کوچه

یه دست که بازش کنی می بینی پوچه پوچه

تو موندی وشبای همیشه بی ستاره

یه آسمون که هر روز دلش می خواد بباره

از اون جمع قدیمی یکی دوباره زد پر

هیچی نمونده باقی اینم رفیق آخر!

 

تنها نمانی در غربت رفیق

                                                                                    "ندا"

                                                                                    زمستان87

 

  
نویسنده : ندا ; ساعت ۱٠:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٩
تگ ها :